وقوع آتش در ساختمانها با کاربری های مختلف همچون مسکونی اداری تجاری و صنعتی و سکوهای نفتی، امری بعید نبوده وبه دلیل تحولی که در صنعت ساخت پدید آمده است نظیر استفاده از مصالح با قابلیت اشتعال پذیری بیشتر نسبت به مصالح سنتی ،استفاده از تاسیسات الکترونیکی بیشتر و حجم بالای کابل کشی وعواملی از این دست که امکان وقوع حریق را بیشتر می نماید.
در آیین نامه های بین المللی همچون IBC   و NFPA  (که مرجع آتش نشانی ایران می باشد) و همچنین در مبحث سوم وونشریات 444 و112 نیز به این موضوع پرداخته وبه صراحت اشاره گردیده در ساختمان ها در هنگام طراحی می بایست زون های حریقی تعریف شود که محافظت باید در حدفاصل این زون ها انجام پذیرد و از نفوذ حریق و مشتقاتش به سایر نقاط از طریق فضاهای پنهان نظیر  درزهای حد فاصل نما و سازه اصلی  و شفت ها و داکت های تاسیساتی محل عبور کابلها و انواع لوله ها و سینی کابل ها می باشد جلوگیری شود.
یک روش علمی و استاندارد ، استفـاده از مواد آتشبنـد و دود بنـد بوده ،که شیوه عملکرد آن بدین صـورت می باشد که  مسیر های گسترش حریق ( شعله و دود ) را برای مدت زمان معینی مسدود می کند ، بطور مثال اگر کابل و یا مواد عبوری قابل اشتعال دیگری دچار حریق شود می بایست ابتدا فرصت انتشار آتش را از  آن ماده قابل اشتعال زا گرفت  و سپس میبایست منافذ باقیمانده حاصل از سوختن آن ماده را بلا فاصله پر نمود تا از سرایت شعله و دود جلوگیری نماییم .و در آخر اقدام به اطفاء نمود.